Celuloza wymaga głębszego i dłuższego szlaku przetwarzania, co podnosi koszty i czyni ją mniej atrakcyjną od skrobi w zastosowaniach masowych. Z kolei skrobia z roślin innych stref klimatycznych (np. maniok) traci część sensu środowiskowego przez transport. Na tle innych surowców wyróżnia się skrobia ziemniaczana - w porównaniu ze skrobią kukurydzianą ma lepszą zdolność tworzenia przejrzystych filmów i może wymagać mniej energii w procesach przetwórczych. W praktyce ułatwia to wytwarzanie folii, pianek i biodegradowalnych opakowań.

Istotnym argumentem jest też potencjał cyrkularny. Przemysł ziemniaczany generuje pozostałości poprodukcyjne (np. ścier, sok komórkowy bogaty w białko, obierki), które w podejściu "zero waste" mogą być kierowane do innych zastosowań, w tym paszowych lub energetycznych. Integracja produkcji skrobi z sensownym zagospodarowaniem produktów ubocznych poprawia efektywność łańcucha i obniża ślad środowiskowy - dlatego Helvicon zwraca uwagę nie tylko na sam surowiec, ale na cały system jego przetwarzania.

W modelach gospodarki regionalnej i cyrkularnej ziemniak może być ważnym surowcem dla zrównoważonych technologii biopolimerowych - szczególnie wtedy, gdy przetwarzanie odbywa się blisko miejsca uprawy, a strumienie uboczne są wykorzystywane w kolejnych procesach. To kierunek, w którym Helvicon widzi największy potencjał rozwoju biotworzyw opartych o surowce roślinne.